Τρίτη, 29 Οκτωβρίου 2013

Αλκυόνη Παπαδάκη – Στον ίσκιο των πουλιών

Είναι κάτι νύχτες, που τ' αστέρια κατεβαίνουνε χαμηλά.
Που λιώνει το φεγγάρι και νοτίζει την ψυχή σου.
Είναι κάτι νύχτες, που όλα σιγοτραγουδούν. Ακόμα κι οι πέτρες.
Και τα ξερά κλαδιά.
Αυτές τις νύχτες προτιμά να σε θυμάται η μοναξιά σου.
Κι έρχεται ακάλεστη. Χωρίς να χτυπήσει ούτε καν την πόρτα,
να ρωτήσει αν δέχεσαι επισκέψεις. Χωρίς να κρατά η αφιλότιμη,
ούτ' ένα λουλουδάκι. Ούτ' ένα γλυκό, μπας και σε ξεγελάσει.
Θρονιάζεται στην ψυχή σου κι ανάβει προκλητικά το τσιγαράκι της.
«Αυτάααα! Πού είχαμε μείνει;»
Σου λέει μ' όλο το θράσος της και σε κοιτά κατάματα.
Είν' αυτές οι νύχτες, που τ' άστρα κατεβαίνουν χαμηλά.
Που λιώνει το φεγγάρι. Που όλα σιγοτραγουδούν.
Είν' αυτές οι νύχτες τελικά, που βλέπεις καθαρά, το χρώμα που έχουν τα μάτια της μοναξιάς.
Ίδιο ακριβώς, όπως οι στάχτες από τα όνειρα


Τρίτη, 15 Οκτωβρίου 2013

Christina Aguilera – Hurt (Πόνος)


Μοιάζει σαν χθες η τελευταία φορά
που είδα το πρόσωπό σου
Μου είπες πόσο περήφανος ήσουν
αλλά εγώ έφυγα
Μακάρι να ήξερα όσα ξέρω σήμερα

Θα σε κρατούσα στα χέρια μου
Θα έπαιρνα τον πόνο σου
Θα σε ευχαριστούσα για όσα έχεις κάνει
Θα συγχωρούσα όλα σου τα λάθη

Δεν υπάρχει κάτι που δεν θα έκανα
Για να ξανακούσω τη φωνή σου
Μερικές φορές θέλω να σε πάρω τηλέφωνο
Αλλά ξέρω ότι δεν θα είσαι εκεί

Συγνώμη που σε κατηγορώ
Για όσα απλά δεν μπορούσα να κάνω
Και πλήγωσα τον εαυτό μου
με το να πληγώσω εσένα

Μερικές φορές νιώθω πληγωμένη μέσα μου
αλλά δε θα το παραδεχτώ
Μερικές φορές θέλω να κρυφτώ
γιατί αυτό που μου λείπει είσαι εσύ
Ξέρεις, είναι πολύ δύσκολο να πεις αντίο
Όταν έρχεται η ώρα

Θα μου έλεγες ότι έκανα λάθος;
Θα με βοηθούσες να καταλάβω;
Με κοιτάς από εκεί πάνω;
Είσαι περήφανος για το ποια είμαι;

Δεν υπάρχει κάτι που δε θα έκανα
Για να έχω ακόμα μια ευκαιρία
Να κοιτάξω στα μάτια σου
Και να σε δω να αναπωλείς το παρελθόν

συγνώμη που σε κατηγορώ
Για όσα απλά δεν μπορούσα να κάνω
Και πλήγωσα το εαυτό μου

Αν είχα έστω και μια μέρα ακόμα
Θα σου έλεγα πόσο πολύ μου έχεις λείψει
Από τότε που έφυγες
είναι επικίνδυνο
Να προσπαθείς να γυρίσεις πίσω το χρόνο

Συγνώμη που σε κατηγορώ
Για όσα απλά δεν μπορούσα να κάνω
Και πλήγωσα τον εαυτό μου
με το να πληγώσω εσένα

Τετάρτη, 25 Σεπτεμβρίου 2013

Ειρήνη Φραγκάκη - Άνοιξη των ανθρώπων

Η Άνοιξη των ανθρώπων που κάποτε με μάγευε
…τώρα με απωθεί…
Βγάζει αγκάθια στ’ απαλά πέταλα των ψυχών
και ματώνει την καρδιά.

Δεν είναι χρειαζούμενο πια το βέλος για να την λαβώσει.
Φτάνει μια σαϊτιά λέξης,
μια ματιά ξεγυμνωμένη από αισθήματα.
Πως τάχα να νιώθει αυτή η ψυχή; Τα σαρκοβόρα όρνια, της κλέψανε το μέλλον.
Άδειασαν το μυαλό και ξέσκισαν τη σάρκα.
Γυμνή βολοδέρνει πια… στ’ απάτητα ως τώρα καλντερίμια του μίσους….του σκότους….

Οι αμυγδαλιές δεν θ’ ανθίζουν σαν και πρώτα;
Δεν θα κοσμούν τον καμβά της φύσης-ψυχής;
Που είσαι Άνοιξη των ανθρώπων;
Που χάθηκες;
Θα ξανάρθεις σαν ‘ρθουν τα χελιδόνια άραγε;


Δημήτρης Π. Κρανιώτης - Όρια

Θραύσματα γυαλιών
στο άδειο δωμάτιο
των άναρθρων ψιθύρων
Ματώνουν
τα όριά μας,
γεμίζουν
με πληγές
το χάδι της ψυχής μας.


Τρίτη, 16 Ιουλίου 2013

Within Temptation - Memories


Σ'αυτόν τον κόσμο προσπάθησες
Να μη με αφήσεις μόνη μου πίσω
Δεν υπάρχει άλλος τρόπος
Θα προσευχηθώ στους θεούς: αφήστε τον να μείνει

Οι αναμνήσεις ανακουφίζουν τον πόνο μέσα
Τώρα ξέρω γιατί

Όλες οι αναμνήσεις μου
Σε κρατάνε κοντά
Σε σιωπηλές στιγμές
Φαντάζομαι ότι είσαι εδώ
Όλες οι αναμνήσεις μου
Σε κρατάνε κοντά
Σε σιωπηλούς ψιθύρους, σιωπηλά δάκρυα

Με έκανες να υποσχεθώ ότι θα προσπαθήσω
Να βρω τον δρόμο μου σ'αυτή τη ζωή
Ελπίζω να υπάρχει ένας τρόπος
Να μου δωθεί ένα σημάδι ότι είσαι καλά
Μου θυμίζει ξανά
Αξίζει τα πάντα
Ώστε να μπορέσω να πάω σπίτι

Μαζί σε όλες αυτές τις αναμνήσεις
Βλέπω το χαμόγελό σου
Όλες οι αναμνήσεις που κρατώ σφιχτά
Αγάπη μου, ξέρεις ότι θα σ'αγαπώ μέχρι το τέλος του κόσμου

Τρίτη, 18 Ιουνίου 2013

Άννα Τσεκούρα - Παίζουμε?

Σε μια ανάμνηση θολή εντέλει εγκαταστάθηκε ένας έρωτας πεθαμένος.
Ναι, πεθαμένος.
Μήτε πνοή, μήτε θέληση, μήτε σάρκα τίποτε…

Εκείνη ακριβώς τη στιγμή έμεινα γυμνή.
Ίσως επειδή φοβήθηκα το βάρος που φέρει η ελευθερία της επιλογής.

Όσο να πεις, όσο καιρό τριγυρνάς με παρέα είναι ωραία να γκρινιάζεις.
Μόλις τελειώσει ο χρόνος που ξοδεύεις με τους άλλους…
εκεί αρχίζουν τα δύσκολα.

Τι νόμιζες;  Εύκολα σε ανέχεται ο εαυτός σου;
Μιλάς μόνος σου…

(Έχεις μιλήσει ποτέ μόνος σου; Εγώ το κάνω συνέχεια, έχει ενδιαφέρον.)
Τσακώνεσαι μόνος σου!
(Αυτό έχει μεγαλύτερο ενδιαφέρον)
Γελάς μόνος σου!
(Τούτο και αν είναι υπέροχο!! Απελευθερωτικό, λυτρωτικό, δίχως να είσαι υποχρεωμένος να δώσεις εξηγήσεις σε κανέναν.
Ωχ αμάν πια, κάθε φορά να εξηγείσαι γιατί γελάς, γιατί κλαις, γιατί φεύγεις…)

Εγκαταστάθηκε λοιπόν ο έρωτας ο νεκρός  με το έτσι θέλω.
Με κοιτούσε αδιάφορα.
Με προκαλούσε να βγω να αναζητήσω συντροφιά.
Με περιγελούσε ενίοτε.
Ταφή καμία.
Ταφή ανέπαφη ακόμη στων οδών της αβύσσου, η οποία προφανώς ήταν ενήμερη για την δική μου απόγνωση και με υπομονή φλυαρούσε περί ανέμων και υδάτων, ουδόλως καθαρών!

Κάποια στιγμή το πήρα απόφαση πως μαζί του θα συμβιώνω τα ανόμοια και θα τελώ τα αβίαστα ως παράπονα.
Παίζουμε;  (Του είπα)
Και τι περίεργο αμέσως δέχθηκε.
Κρυφτό! (Μου είπε)

Ήμουν σίγουρη!  Το παιχνίδι που πάντα κερδίζει εκείνος…
Ήξερα πως ήμουν χαμένη πριν καν ξεκινήσω.
Ηττημένη από τον Έρωτα ακόμη και νεκρό!
Δέχθηκα να ρίξω κάτι επάνω μου να σκεπάσει την
ασύστολη γύμνια μου.

Ντύθηκα σοφία και έφυγα.

(Από εδώ βγήκε το «ντύνεσαι και φεύγεις», άραγε;)


Αλεξάνδρα Μπακονίκα - Οι αποσκευές μου

Απανθρωπιές και τραγωδίες
δεν μου είναι άγνωστες.
Δια πυρός και σιδήρου τις έζησα.
Αν με ψάξεις θα βρεις τα βαθιά τους σημάδια.
Σκοτάδια, καταχνιές και θλίψεις
τα κουβαλάω στις αποσκευές μου.


Έχω πιστοποιητικά, συστατικές επιστολές
για δοκιμασίες που άντεξα.
Παίρνω, λοιπόν, το δικαίωμα να στραφώ
και να βιώσω τα φωτεινά και τα χαρούμενα.
Το συναπάντημα, το βύθισμά μου στη χαρά
–που τόσο σπάνια συμβαίνει–
είναι δικαίωμα και κερδισμένος χρόνος.
Δεν έχω ενοχές για τις εξάρσεις της χαράς.